08 juni 2017 - Larie di Nuevocasa

Dumoulintje

’t Kostte ‘m bijna de eindzege in de Giro d’Italia. Een moment van onafwendbare, nogal abrupte ontspanning van de sluitspier. Op zo’n moment regeert de natuur en niet ’t algemeen klassement, daarover geen twijfel. Op de flanken van de Stelvio deed Dumoulin ’n historisch poepje. Met z’n witte billen in ’t gras en een langsrazend peloton, want ook de Giro wacht op niemand. Zonder ’t op dat moment te weten, poepte Tom Dumoulin hier geschiedenis. Ze moeten ’n monument maken van de plek waar Dumoulin z’n darmen liet leeglopen. Marmer eromheen en een glasplaat erop met daaronder de keutel des triomfs van onze Tom. Want per slot van rekening werd hier de basis gelegd voor de zege van de Giro ’n paar dagen later. Ik vind ook dat dit legendarische sanitaire moment een naam verdient. Ik zou ’t een “Dumoulintje” willen noemen. Ik bedoel dan een moment van enorm lichamelijk ongemak - liefst iets wat met de stoelgang te maken heeft - met uiteindelijk een positief resultaat. Ik heb ’t vermoeden dat we in de sportwereld en ook daarbuiten trouwens, nog veel meer Dumoulintjes gaan zien. 

 

Nuevocasa heeft zelf ooit ook ‘n Dumoulintje gedaan. We speelden met ’t eerste van ons mooie clubje Eendracht een vriendschappelijk potje op een dinsdagavond. Tegen Hatert, of zo. Kan ook Union zijn geweest. Tijdens de warming up was er geen enkel probleem. Maar een minuut of 10 na ’t eerste fluitsignaal en een paar sprintjes en vloeiende passeerbewegingen later begonnen zich binnen nuevocasa’s darmkanaal samentrekkende bewegingen voor te doen. Eerst licht, snel daarna zeer extreem. Het ging gepaard met stevige inwendige gasontwikkeling. Dit alles resulteerde in een openluchtconcert der darmen dat ook in mijn nabije omgeving niet onopgemerkt bleef. Mijn directe tegenstander keek zorgelijk. Een sprintduel om de bal had ineens veel weg van een prelude in C grote Terts voor drie Waldhoorns en een doedelzak. De druk werd nu schier onhoudbaar. Er dreigde sluitspiermatig een onwerkbare situatie. Ik melde me bij de scheids en vroeg om een wissel. Verbaasde gezichten op de bank. De scheidsrechter maakte met om elkaar draaiende handen toch echt het wisselgebaar. De trainer keek me vragend aan toen ik de kleedkamersleutel meegriste. “Ik moet enorm poepen” riep ik. Dat had niet gehoeven, want de manier waarop ik richting kleedkamer hobbelde sprak volkomen voor zich. Ik redde ’t op ’t nippertje. De hinder bleef beperkt tot de kleedkamer die de rest van de week niet meer werd gebruikt. Toen ik opgelucht langs de lijn verscheen, mocht ik van de begripvolle scheids weer mee doen. En we wonnen. Niet onbelangrijk, want daarmee is er dus sprake van een Dumoulintje avant la lettre. 

 

Ooit liep de befaamde hardloper Cor Vriend met soortgelijke verschijnselen de marathon van Rotterdam. Zat in de kopgroep terwijl het ‘m dun door z’n gele sportbroekje liep. Hij deed knap mee, maar won uiteindelijk niet. Kon ook niet natuurlijk omdat de rest van de kopgroep diverse records brak om vooral zover mogelijk bij ‘m vandaan te blijven. Jammer voor onze Cor, maar dan is het dus geen Dumoulintje. 

En dan denk ik ineens aan de makkers van ons eerste elftal. Die vandaag (2e Pinksterdag) voor ’t eerst in Eendrachthistory door kunnen dringen tot de derde klasse van de Grote KNVB! Als er daar nou eens eentje een Dumoulintje uithaalt. Dan redden we ‘t. Weet ik zeker! 

Intussen hoor ik toeterende auto’s in ’t dorp. De fontein bij het gemeentehuis is ingenomen door zielsgelukkige supporters (toch jammer dat het ding er niet meer staat ;-). Kan maar een ding betekenen. Ze hebben ’t gered. We spelen volgend seizoen op ’t hoogste Eendrachtniveau ever! Misschien wel dankzij een zeer nuttig Dumoulintje!

 

nuevocasa  


Deel dit bericht:




Overige